ای نیمه ی دگر

از جانیان حامی سرمایه و ستم
حکمی دگر رسید:
باید که نیمه ی دیگر را
بیش از گذشته بست به زنجیر بندگی
ـ سمعن و طاعتن
آماده ، گوش بفرمان
گفتند و حد زدند به کشتار و سنگسار
گفتند و طرح ذلت زن را
در بارگاه ظلم خلافت رقم زدند
این وارثان تخت ستم شاهی
کِشتند تخم نفرت و از عشق دم زدند
***
ای نیمه ی دگر
بانوی سالهای سنگ و مس و آهن
تبعیدی سراچه و دیر و حرم
خاتون سالهای توطئه و تحقیر
بنگرچگونه ذره های تنت آب می شود
در زیر بار برده گی خانه ؟
بنگر چگونه قلب پریشانت
در خانه ای به وسعت تنهایی
در خانه ای به وسعت دلتنگی
می ایستد ز جوشش ؟
وقتی که تو نشسته و درمانده ای
آیا چگونه معنی انسان
در دشت ذهن ساده ی کودک
تفهیم می شود ؟
بنگر
بنگر چگونه بی تو طرح عظیم زندگی انسان
در گیر و دار حادثه و انقلاب
ترسیم می شود؟
***

ای خسته از شکنجه و تحقیر و بندگی
چشمت براه کیست ؟
سکوتت برای چیست ؟
تا رنج سالهای ستم برملا کنی
تا نقشه های بی خردان بی بها کنی
بر خیز
"برخیز تا هزار قیامت بپا کنی ".
وقتی که قلبهای تپنده
با جرم عشق به انسان
بر دار مرگ و تباهی
مصلوب می شوند
وقتی که توده ها
با هر بهانه ای
سرکوب می شوند
دیگر زمان بردگی خانه نیست


برخیز
برخیز و دستهایت را
در عمق شب رهاکن
امروز روز توست
خورشید را بنام صدا کن

مینا اسدی ـ ماه مارس 1984ـ استکهلم

از عشق چیزی با جهان نمانده است.

از عشق
چیزی با جهان
نمانده است.
جرقه ای می زند
اندک
و شعله ای
در پی نیست.
از عشق
چیزی با جهان
نمانده است.

آنجا
در کورسوئی
از ستاره ای
زیر آسمانی دلتنگ
زنانی ایستاده اند
بر ایوانهای ِ تنهایی
با دستانی پژمرده
- ادامه ی زمستانی ابدی –
می بافند
و می بافند

پیراهن ِ رنج ِ سالیان ِ دربدری را.
از عشق
چیزی
با جهان نمانده است.

خمیده پشتانی می روند.
بسته آغوشانی
می گذرند.
اسبان ِ نجیب ِ ارابه هایی
در بارانند.
عبوس
و تلخ
و بی ستاره

زندگی نام می نهند
مرگ ِ هر لحظه سخت جانی را.
نام ِ دشتهای ِ گسترده ی بارور را
نمی دانند.

و هرگز
کسی با آنان
از نبض ِ تپنده ی عشق
سخن نمی گوید.

از عشق
چیزی با جهان
نمانده است.

از دفتر شعر« از عشق چیزی با جهان نمانده است» 7 یولی- استکهلم - 1987